Um meðferð mála samkvæmt lögum nr. 69/1995 um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota

1. Almennt

Lög um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota nr. nr. 69/1995 tóku gildi 1. júní 2006. Markmið laganna er að styrkja stöðu brotaþola með þeim hætti að ríkissjóður greiði bætur fyrir líkamstjón og miska vegna tjóns sem hlýst af broti á almennum hegningarlögum. Líkamstjórn er skilgreint í I. kafla skaðabótalaga nr. 50/1993 en undir það tjón fellur t.d. sjúkrakostnaður, þjáningarbætur, vinnutap og svo hinar varanlegri afleiðingar sem kunna að koma fram í formi örorku og varanlegs miska. Með miska er átt við miska samkvæmt 26. gr. skaðabótalaga en það er ófjárhagslegt tjón sem oft fylgir því að verða fyrir afbroti eins og óþægindi, vanlíðan og ótti svo nokkuð sé nefnt. Einnig eru greiddar bætur fyrir tjón á munum sem tapast t.d. við líkamsárás. Greiðsla á bótum samkvæmt lögunum er einkum vegna ofbeldisbrota eða brota sem eru ofbeldiskennd. Þarna undir falla líkamsárásir, manndráp og kynferðisbrot en einnig getur þetta átt við önnur brot eins og t.d. ólögmæt frelsissvipting eða brot sem fela í sér almannahættu. Oft er sá sem veldur tjóninu ekki fær um að greiða tjónþola bætur vegna þess tjóns sem hann hefur valdið, eða hann hefur ekki hug á því. Tjónþolinn á þá lögvarða kröfu á hendur ríkissjóði til greiðslu bótanna þegar skilyrði til greiðslu þeirra samkvæmt lögunum eru að öðru leyti uppfyllt. Ef ríkissjóður greiðir bætur eignast hann rétt tjónþola gagnvart tjónvaldi sem nemur fjárhæð bótanna. Ef sá sem veldur tjóninu er þekktur er hann jafnan krafinn um endurgreiðslu þessarar fjárhæðar.

Ákvörðun um greiðslu bóta er tekin af sérstakri nefnd, bótanefnd. Nefndin ákveður hvort skilyrði bótagreiðslu séu til staðar og ákveður fjárhæð bóta. Bótanefnd kemur saman að jafnaði tvisvar sinnum í mánuði. Þegar dómur hefur gengið um bótakröfu er almennt miðað við að bætur verði greiddar í samræmi við niðurstöður hans.

Lesa má meira um lögin, markmið þeirra og efni í athugasemdum með frumvarpi til laganna.

Lög um greiðslu skaðabóta til þolenda afbrota eru á margan hátt tengd skaðabótalögum nr. 50/1993

Umsókn um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota PDF-skjal

Reglugerð um starfshætti bótanefndar nr. 280/2008.

2. Almenn skilyrði.

Almennt eru það skilyrði að brotið sé framið innan lögsögu íslenska ríkisins, það hafi verið kært til lögreglu og að tjónþoli hafi gert kröfu um greiðslu bóta úr hendi tjónvalds. Í sérstökum tilvikum er heimilt að greiða bætur fyrir tjón sem leiðir af broti sem framið var utan íslenska ríkisins, enda sé tjónþoli búsettur á Íslandi eða íslenskur ríkisborgari. Framkvæmdin hefur verið sú að þetta er ekki gert nema að því tilskildu að tjónvaldur sé einnig búsettur á Íslandi eða íslenskur ríkisborgari. Það er ófrávíkjanlegt skilyrði að brot verði talið varða við almenn hegningarlög. Brot á öðrum lögum sem geyma refsiákvæði nægja ekki til greiðslu skaðabóta á grundvelli laga nr. 69/1995.

Ekki stendur það í vegi fyrir greiðslu bóta þótt mál sé óupplýst, tjónvaldur sé ósakhæfur eða dvalarstaður hans sé ókunnur, svo framarlega sem leitt hefur verið í ljós að um brot á hegningarlögum hafi verið að ræða. Bótanefnd metur efnislega hvort þau skilyrði hafi verið uppfyllt.

Einnig ber að hafa reglur um tímamörk (3) í huga, enda geta þær takmarkað rétt til bóta.

3. Tímamörk.

Meginreglan er sú að umsókn um bætur verður að berast til bótanefndar innan tveggja ára frá því að brot var framið. Mjög mikilvægt er að þessi tímafrestur sé rofinn og því er gert ráð fyrir að unnt er að senda inn umsókn þó að mál sé enn í rannsókn eða meðferð hjá dómstólum. Ekki skiptir máli þótt fullmótuð bótakrafa sé ekki til staðar því ætið er hægt að leggja fram frekari gögn hjá bótanefnd þegar þau liggja fyrir. Góð regla er að senda tilkynningu til bótanefndar fljótlega eftir að brot hefur verið kært. fresturinn telst þá rofinn og unnt að safna saman þeim gögnum sem verða lögð til stuðnings bótakröfu.

Unnt er að víkja frá skilyrðum um tveggja ára frestinn ef mikilvæg rök eru fyrir því. Þessu undanþáguákvæði var bætt í lögin árið 1999 og tilgangur þess er einkum að bæta stöðu barna og ungmenna sem höfðu orðið þolendur alvarlegra afbrota eins og til dæmis kynferðisbrota en ekki haft aldur, þroska eða aðstæður til að gera uppvíst um brotið. Það er þó ekki skilyrði að svo hátti heldur er hugsanlegt að víkja frá skilyrðinu við aðrar aðstæður en þau tilvik hafa í framkvæmd verið afar fá. ÞEgar frestur til að senda inn umsókn hefur verið rofinn er gert ráð fyrir að umsókninni sé fylgt eftir með framlögðum gögnum eins fljótt og þau liggja fyrir. Í sumum tilvikum getur þurft að bíða í marga mánuði eða 1-2 ár eftir að öll gögn liggi fyrir og umsókn verður á meðan ekki afgreidd. Eftir að öll gögn liggja fyrir reynir bótanefnd að afgreiða umsóknina við fyrsta tækifæri en afgreiðsla getur þó tekið allt að 30-60 daga.

4. Hvaða tjón er bótunum ætlað að bæta ?

4.1. Líkamstjón.

Ríkissjóður greiðir bætur vegna líkamstjóns eða andláts þegar tjónið leiðir af brotum á almennum hegningarlögum og þegar líkamstjón stafar af aðstoð við lögreglu vegna handtöku, borgararlegrar handtöku eða því að afstýrt er refsiverðri háttsemi. Með líkamstjóni er átt við tjón sem getur verið grundvöllur til bóta skv. I. kafla skaðabótalaga (Undir þetta fellur atvinnutjón, sjúkrakostnaður og annað fjártjón sem af líkamstjóninu hlýst og bætur fyrir örorku, þ.e. varanlegan missi eða skerðingu á getu til að afla vinnutekna.

Undir líkamstjón falla einnig tvenns konar bætur vegna skerðingar hugrænna gæða sem fylgt geta líkamstjóni. Í fyrsta lagi bætur vegna varanlegs miska skv. 4. gr. skaðabótalaga en við mat á varanlegum miska er litið til þess hversu mikil áhrif líkamstjónið muni hafa á líf og lífsgæði tjónþolans, til frambúðar. Í öðru lagi falla þjáningarbætur skv. 3. gr. skaðabótalaga undir líkamstjón. Þjáningarbætur eru greiddar fyrir tímabilið frá því verknaður er framinn, þar til heilsufar tjónþola er orðið stöðugt.

4.1.1. Líkamstjón sem leiðir af brotum á almennum hegningarlögum.

Skilyrði: Að líkamstjónið leiði af broti á almennum hegningarlögum.

Ef tjónvaldur er ákærður í opinberu máli fyrir brot á almennum hegningarlögum er bótanefnd bundin af niðurstöðu dómsins. Ef tjónvaldur hefur hinsvegar ekki verið ákærður í opinberu máli eða dómur gengur ekki efnislega um mál hans af öðrum ástæðum, t.d. vísar bótakröfunni frá, metur bótanefnd sjálfstætt hvort um brot á almennum hegningalögum hafi verið að ræða. Bótanefnd metur hvort verknaðarlýsing viðkomandi hegningarlagaákvæðis, hlutlægt séð, er til staðar, svo og önnur refsiskilyrði.

 

4.1.2. Andlát sem leiðir af brotum á almennum hegningarlögum.

Skilyrði: Að andlát leiði af broti á almennum hegningarlögum

Verði afleiðing hins refsiverða verknaðar sú að brotaþoli andast skulu bætur greiddar vegna hæfilegs útfararkostnaðar og bætur vegna missis framfæranda. Skilyrðið um að brot skuli varða við almenn hegningarlög er samskonar og gildir um líkamstjón vegna brota á almennum hegningarlögum (4.2.1).

4.1.3. Líkamstjón sem stafar af aðstoð við lögreglu vegna handtöku, borgaralegrar handtöku eða því að afstýrt er refsiverðri háttsemi.

Í þessum undantekningartilvikum er ekki skilyrði að tjónið verði vegna brots á almennum hegningarlögum. Þessar undantekningar eru mjög matskenndar og ræðst það mjög af aðstæðum í hverju máli hvort þær geti talist eiga við. Það telst til undantekninga ef til greiðsluskyldu ríkissjóðs kemur af þessum ástæðum enda eru heimildir hins almenna borgara til afskipta af háttsemi annarra mjög takmarkaðar.

4.2. Bætur vegna miska.

Miskabætur hafa almennt verið skilgreindar sem bætur vegna tjóns sem er fólgið í skerðingu persónubundinna hugrænna gæða sem erfitt er að meta til fjár. Mælt er fyrir um það tjón sem hér fellur undir í 26. gr. skaðabótalaga þ.e. ófjárhagslegt tjón vegna meingerðar gegn frelsi, persónu, friði eða æru. Lög um greiðslu ríkissjóðs á bótum til þolenda afbrota gera þó ekki ráð fyrir að miskabætur verði greiddar úr ríkissjóði þegar brot varðar eingöngu við XXV. kafla almennra hegningarlaga sem fjallar um ærumeiðingar og brot gegn friðhelgi einkalífs, nema einhver tengsl við annað hegningarlagabrot, t.d kynferðisbrot, komi til.

4.3. Munatjón.

4.3.1. Tjón á fatnaði og öðrum persónulegum munum samhliða líkamstjóni.

Hér falla undir bætur vegna fataskemmda, brotinna eða týndra gleraugna, tapaðs eða skemmds armbandsúrs og skemmda á öðrum persónulegum munum sem tjónþoli hafði á sér þegar brotið átti sér stað. Í reynd hefur verið erfitt að leggja sönnur á slíkt tjón, bæði fyrir dómstólum og bótanefnd.

4.3.2. Reiðufé sem tapast samhliða líkamstjóni.

Minni háttar reiðufé sem kann að hafa tapast, fæst bætt, ef sýnt er fram á tapið.

4.3.3. Munatjón vegna athafna einstaklings sem vistaður er á stofnun ríkisins vegna afbrots eða gegn vilja sínum.

Samkvæmt 4. gr. laganna greiðir ríkissjóður bætur vegna tjóns á munum sem einstaklingar valda með athöfnum sínum, sem eru í fangelsi, í haldi hjá lögreglu eða í gæsluvarðhaldi, nauðungarvistaðir á sjúkrahúsi eða á vistaður á unglingaheimili gegn vilja sínum. Þessir einstaklingar eru sviptir persónulegu frelsi sínu, og eru því í raun á ábyrgð viðkomandi stofnana þegar þeir dvelja utan stofnananna eða hafa strokið og valda munatjóni.

4.4. Annað – fylgikröfur.

Lögmannskostnaður. Samkvæmt gildandi lögum verður brotaþoli sjálfur að greiða kostnað við lögfræðiaðstoð sér til handa, óski hann eftir aðstoð vegna kæru, rannsókn eða meðferð opinbers máls. Ef tjónþola eru tildæmdar bætur í refsimáli á hendur tjónvaldi, tekur dómarinn yfirleitt afstöðu til þóknunar lögmanns hans.

Ekki er talið nauðsynlegt að fá lögmann til að leggja bótakröfu fyrir bótanefndina en reyndin er þó sú að skaðabótakröfur geta verið flóknar og erfitt fyrir leikmann að setja þær saman. Ef tjónþoli hefur ráðið lögmann sér til aðstoðar getur bótanefndin ákveðið að auk skaðabóta skuli greiða lögmannskostnaðinn að nokkru eða öllu leyti.

Eftir uppkvaðningu dóms í máli í Hæstarétti í maí 2005, er ótvírætt að ríkissjóður skal greiða vexti og dráttarvexti af tildæmdum höfuðstóli, en fram til þess tíma hafði bótanefndin ekki fallist á greiðslu dráttarvaxta. (Sjá dóm Hæstaréttar Íslands, uppkv. 12. maí 2005, í máli nr. 494/2004. Þrátt fyrir vaxtakröfu getur greiðsluskylda ríkissjóðs ekki farið fram úr hámarki bóta fyrir viðkomandi tjón en fjallað verður um hámark bóta hér neðar. Ef mál er óupplýst hefur bótanefnd almennt ekki fallist á greiðslu dráttarvaxta því þá verður kröfunni er aðeins beint að ríkissjóði og ekki hægt að líta svo á að vanskilum sé þar til að dreifa.

4.4.1 Hvað er bótunum ekki ætlað að bæta?

Almennt fjártjón skal ekki bætt samkvæmt lögunum. Þannig verða t.d. ekki greiddar bætur fyrir tjón sem er afleiðing þjófnaðar, fjárdráttar, fjársvika eða annarra sambærilegra brota.

Stjórnvöld og opinberar stofnanir eiga ekki rétt á bótum og ekki einstaklingar þegar hvorki tjónvaldur né tjónþoli hafa nein sérstök tengsl við Ísland eða eru hér staddir um stundarsakir, t.d. sem ferðamenn

 

5. Fjárhæð bótakröfu.

5.1. Almennt.

Hafi dómur gengið um kröfuna þá er fjárhæð bótakröfunnar ákveðin í samræmi við dómsorð hans, að teknu tilliti til hámarks (5.2) og lágmarks (5.3) bóta sem greiddar eru af ríkissjóði. Þó verður að gera þann fyrirvara að mál geta þróast þannig að endanlegt tjón tjónþola er ekki að fullu ljóst við meðferð málsins fyrir dómi. Þá er hægt að krefjast bóta fyrir slíkt tjón þrátt fyrir að þess hafi ekki verið getið í dómsorði. Þessa undantekningu ber þó að skilja þröngt. Hafi verið mögulegt að gera endanlega kröfu í dómsmálinu, en það hafi verið látið hjá líða, þá er of seint að koma henni að þegar dómur er fallinn í málinu. Það sem einna helst kemur til greina að bæta við eftir að dómur hefur fallið eru kröfur vegna varanlegs líkamstjóns (4.2) eða varanlegs miska (4.4), enda getur verið erfitt að meta slíkt tjón fyrr en nokkuð er liðið frá tjónsatvikinu, jafnvel nokkur ár.

Hafi ekki gengið dómur um kröfuna er fjárhæð bóta háð mati bótanefndarinnar. Við mat sitt styðst bótanefndin við almennar reglur skaðabótaréttar, þar á meðal við reglur um lækkun eða niðurfellingu bóta vegna eigin sakar eða áhættu tjónþola eins og ef tjónþoli hefur sjálfur með háttsemi sinni átt upptök að átökum sem leiddu til tjóns hans.

Ekki er gert ráð fyrir því að höfða þurfi einkamál á hendur tjónvaldi til greiðslu á bótakröfu ef hún fellur undir gildissvið laga nr. 69/1995. Ef gengið hefur dómur í einkamáli hefur þó verið litið svo á að bótanefnd sé bundin við fjárhæð dómsins eins og þegar um er að ræða tildæmdar bætur í sakamáli. Þetta á þó ekki við í þeim tilvikum þar sem gengið hefur útivistardómur eða þegar tjónvaldur hefur án mótmæla samþykkt allar kröfur á hendur honum. Þá hefur dómstóllinn ekki tekið eiginlega afstöðu til krafnanna heldur bara samþykkt ær eins og þær voru fram settar. Þegar svo háttar ber bótanefnd að taka sjálfstæða efnislega afstöðu til þeirra.

Frá fjárhæð bótakröfu þarf að draga greiðslur sem tjónþoli hefur fengið eða samið um að fá greiddar frá tjónvaldi, greiðslur sem falla undir almannatryggingar, laun í veikindum, lífeyrisgreiðslur eða vátryggingabætur. Sama gildir um aðra fjárhagsaðstoð sem tjónþoli hefur fengið eða á rétt á vegna tjónsins. Ef tjónþoli leynir því að hann hafi fengið greiðslur vegna tjónsins frá öðrum leiðum er heimilt að krefja hann um að skila þeim bótum sem hann hefur fengið úr ríkissjóði með vöxtum og dráttarvöxtum.

5.2. Hámark.

Fyrir hvern einstakan verknað er greiðsluskylda ríkissjóðs takmörkuð við eftirtaldar fjárhæðir, að vöxtum meðtöldum:

1.      Fyrir tjón á munum skulu ekki greiddar hærri bætur en 250.000 kr.

2.      Fyrir líkamstjón skulu ekki greiddar hærri bætur en 2.500.000 kr.

3.      Fyrir miska skulu ekki greiddar hærri bætur en 600.000 kr.

4.      Fyrir missi framfæranda skulu ekki greiddar hærri bætur en 2.500.000 kr.

Það skal sérstaklega tekið fram að mögulegt er að fá greiddar bætur vegna fleiri en eins liðar af ofangreindum liðum vegna sama verknaðar og gildir þá hámarksfjárhæðin aðeins fyrir hvern kröfulið fyrir sig. Almenna reglan er sú að lögmannskostnaður og annar kostnaður verður ekki greiddur til viðbótar við hámark bóta fremur en vextir, nema þar sé um að ræða kostnað sem bótanefnd hefur efnt til eins og t.d. með því að boða tjónþola á sinn fund eða krefjast einhverra gagna sem ekki verður aflað án þess að leggja í kostnað.

5.3. Lágmark.

Greiðsluskylda ríkissjóðs á bótum stofnast ekki, vegna einstaks verknaðar, nema höfuðstóll kröfu nemi 100.000 krónum eða hærri fjárhæð vegna brota sem framin voru fyrir 1. júlí 2009 en kr 400.000 vegna brota sem framin voru eftir 1. júlí 2009.

 

6. Hvað þarf að koma fram í umsókn ?

Umsókn skal vera skrifleg og helst vélrituð eða prentuð úr tölvu. Ekki er nauðsyn að nota eyðublað sem hefur verið hannað í þessum tilgangi, og er það að finna hér á heimasíðunni. Í umsókninni þarf eftirfarandi að koma fram:

1.      Nafn, heimilisfang og kennitala tjónþola.

2.      Tilgreining á fulltrúa tjónþola ef tjónþoli rekur mál sitt ekki sjálfur fyrir nefndinni

3.      Tilgreining á því hvar og hvenær tjónsatvikið átti sér stað

4.      Hvort dómur hafi fallið um kröfuna, og ef ekki, hverjar ástæður þess eru.

5.      Hvort tjónþoli hafi fengið einhvern hluta kröfunnar greiddan frá tjónvaldi eða öðrum, og þá hversu mikið.

6.      Umsóknin þarf að vera undirrituð af tjónþola eða fulltrúa hans og dagsett.

7.      Ef gögn liggja ekki öll fyrir þarf að taka fram að þau berist síðar og ástæður þess

8.      Fjárhæð bótakröfu. Unnt er að gera bráðbirgðakröfu og áskilja sér rétt til að leggja síðar fram breyttar kröfur.

 

7. Hvaða gögn þurfa að fylgja umsókn ?

Það ræðst nær alfarið af eðli tjónsins hvaða gögn þurfa að fylgja umsókn. Allir kröfuliðir þurfa að vera nægilega studdir gögnum. Ef ekki hefur gengið dómur um bótakröfu þarf bótanefnd að taka til hennar afstöðu og kröfur um sönnun á tjóni eru þær sömu og fyrir dómi. Ef um líkamstjón er að ræða getur þurft að skila áverkavottorði og öðrum læknisvottorðum, læknisfræðilegum matsgerðum ef t.d um langvarandi eða varanlegt líkamstjón er að ræða og reikningum vegna útlagðs kostnaðar, t.d. vegna komu á slysadeild. Ef um miskabótakröfu er að ræða er það fyrst og fremst matsgerðir sem getur þurft að leggja fram. Varðandi munatjón eru það kvittanir eða matsgerðir sem bera með sér verðmæti muna. Ef dómur hefur fallið um kröfuna getur verið nægilegt að leggja fram afrit af honum. Ef dómur hefur ekki fallið um kröfuna er alltaf er nauðsynlegt að leggja fram afrit af öllum lögregluskýrslum sem máli geta skipt um atvikalýsingu og niðurstöðu kröfunnar.

Almennt er gert ráð fyrir að málsmeðferð fyrir bótanefnd sé skrifleg og byggist fyrst og fremst á þeim gögnum sem tjónþoli leggur fram með umsókn. Bótanefndin getur þó aflað frekari upplýsinga frá tjónþola, tjónvaldi og öðrum og kallað þá fyrir sig til að gefa skýringar, t.d er miðað er við að bótanefnd gefi tjónvaldi kost á andmælum í samræmi við ákvæði stjórnsýslulaga. Bótanefnd getur einnig óskað eftir því við tjónþola að hann gangist undir rannsókn hjá lækni og að nefndinni sé heimilt að fá afrit úr sjúkraskrá tjónþola. Hafni tjónþoli slíkri beiðni getur það leitt til þess að beiðni hans um greiðslu bóta verði hafnað. Í tilvikum þegar refsimál er ekki höfðað getur í undantekningartilvikum verið nauðsynlegt að teknar séu skýrslur af vitnum fyrir dómi samkvæmt XII. kafla laga um meðferð einkamála.

 

8. Hvert á að senda umsókn?

Umsókn skal senda til Bótanefndar, Gránugötu 6, 580 Siglufirði. Einnig er unnt að senda umsókn til dómsmála og mannréttindaráðuneytisins, Skuggasundi, 150 Reykjavík.

Netfang: botanefnd@syslumenn.is